Theo den Exter

Fotograaf

Mijn levenslied is: My life song is:

Dante's Prayer, The Book of Secrets

Loreena McKennitt

Ik zet graag muziek op als achtergrond. Hoewel ik een kind ben van de jaren 70 (Pop, Schuivelen, Disco en natuurlijk .... AbbA), gaat mijn voorkeur veelal uit naar albums die zich het beste laten classificeren als “Cinematic New Age”. Geen balkende dolfijnen en fluitende vogels, maar klinkende namen als (John &) Vangelis, Tangerine Dream, Enya, Kitaro, Mike Oldfield. Een cinematic stuk in dit genre uit zich in een sterke, visuele en emotionele ervaring, gelijk aan een film soundtrack. Vangelis is er erg goed in. Een stevige intro/proloog die inkopt, en dan een pakkend vervolg-verhaal zoals in het album "Alexander". Deze tracks hebben een typische dynamische , rijke orchestratie, diepe bassen en een dynamische opbouw welke een duidelijk verhaal verteld. Ze maken zich voelbaar voor het grote scherm. Dit zijn ook de stukken die je in gedachte verder brengen, en je laten wegglijden weg uit de wereld van nu. Daarnaast verzamelde ik CD’s die je in Europa niet kunt krijgen, soms speciaal geïmporteerd vanuit een op smaak aangepaste muzikale proeverij., waaronder muziek uit de hete Libische woestijn (door Arabisch schrift hier nu even niet benoembaar, kan het trouwens ook niet lezen), Maar ook bijzondere muziek die ik in muziekwinkels hoorde, en anders nooit had leren kennen: Surprise Surprise (Easy Jack - Mezzoforte), Whiskey Kiss (Shooglenifty - volgens de muziek-encyclopedie: eenzaam gepositioneerd als "Acid Croft", een combinatie van traditionele Keltische en Schotse folkmuziek met moderne elektronische dancebeats, house en rock). Van (semi)-klassiek hou ik niet erg, maar uitzonderingen hierop zijn de inmiddels als groep overleden maar zeer virtuoze Taxim Trio (die ik in een adembenemend concert live heb meegemaakt) en alles wat onze grootste componist Rogier van Otterloo ooit heeft geproduceerd, Daarnaast is een buitenbeentje ook de uit Iran vertrokken Sina Vodjani die denkt een Tibetaan te zijn met “Straight to the Heart” karma love and compassion. Een aanrader.

THEO DEN EXTER 16.05.1962 When I was 20, I received an old Practica camera with a macro extension from my grandfather. The light meter was mounted on top of the body, and he had never managed to take a decent macro photograph with it. That intrigued me, and I began to explore it further. First, I had to repair the Pentacon lens. I still use vintage lenses, but now mounted (reversed) on a modern camera body. My first photographic steps had been taken. After that, I photographed in alternating periods. I developed film in the bathroom and printed the images on baryta paper. My favorite genres are very diverse: from macro to portrait, lensbabies, and also more technically challenging photographic work. My daily work involves directing people (project manager). This has many similarities with model photography. I even once got a permanent job because I photographed artistic nudes at home. If I could handle that, I could surely handle difficult colleagues as well. How do I see my own work? A difficult question. I always find other people’s photographs more beautiful and gladly let myself be inspired by them. When I take a beautiful photograph, it feels as if the universe briefly collaborates with me. As if a hidden door opens between the visible and the unseen. The light whispers secrets, the shapes slide into place. The world reveals itself not as it is, but as it was meant to be seen. My hands click the shutter, but it is my soul that captures. Not just an image, but an echo of something that exists beyond time. There is something sacred in the air, as if I have accidentally touched something holy without breaking it. And when I look at what I have captured, I feel it: the breath of the moment that decided, for a brief while, to entrust itself to me.